Chinese verleidingen; Special Economic Zones in sub-sahara Afrika.

Abstract

In China’s year of Africa in 2006 werd een nieuwe ontwikkeling aangekondigd. China stelde zich in haar African Policy ten doel een aantal Special Economic Zones (SEZ’s) te openen op het Afrikaanse continent, waarvan zowel het gastland als China groot voordeel zouden ondervinden.3 Dergelijke zones waren in het verleden onderdeel geweest van de strategie die China zoveel economisch succes had gebracht en beloofden een nog betere samenwerking met de Afrikaanse staten. De animo onder de Afrikaanse staten was groot. Afrika zou middels deze Special Economic Zones een kans krijgen te profiteren van China’s successen en zou in staat zijn economisch te groeien.

De SEZ’s zorgen echter ook voor een extra verdachtmaking aangaande de neokoloniale tendens die sommige auteurs al eerder meenden te ontwaren. Het ‘claimen’ van fysieke stukken land heeft veel weg van wat Europese staten in de koloniale periode deden. China lijkt zich hiermee bovendien niet te houden aan het beginsel van non-interventie, wat één van de speerpunten vormt in Beijings retoriek aangaande haar Afrika-beleid. Doordat China de machtigste partij is in de relatie, is het eveneens maar zeer de vraag of deze echt gelijkwaardig is, en is het dubieus of het profijt dat beide partijen van de SEZ’s hebben inderdaad wederzijds is.

Dit onderzoek is erop gericht om de ontwikkeling van Special Economic Zones aan China’s eigen principes te toetsen en onderzoekt in hoeverre de SEZ’s inbreuk maken op de door China gepropageerde principes van gelijkwaardigheid, mutual benefit en non-interventie.