Europese legitimiteit en het debat over Israël: het Nederlands Palestina Komitee in Nederland tijdens de jaren zeventig

Abstract

In deze scriptie worden het antizionistische discours en de positie van het Nederlands Palestina Komitee (NPK) in Nederland tijdens de jaren zeventig onderzocht. Met een Foucauldiaanse discoursanalyse worden centrale redeneringen van het propaganda- en interne discours van het NPK onderzocht op hun uitsluitingsstructuren op basis van concrete machtsbelangen. Door verder te kijken dan de letterlijke anti-Israëlische retoriek van het NPK wordt gepoogd de onproductieve historiografische discussie over of Europees anti- Israëlisme wel of niet antisemitisch is, te ontstijgen. Het NPK-discours in zijn historische context toont dat het spreken over Israël in Europa veel meer gaat over Europese legitimiteit dan over Israël, Palestijnen of joden. In feite was de veroordeling van Israël en pro-Israëlisme door het NPK namelijk ondergeschikt aan historische zelflegitimeringsbelangen die voortkwamen uit de, na 1945 onweerlegbare, racistische wortels van het Europese collectief.